دیشب تصمیم گرفتم از شبکه چهار سیما که آخرین امیدم به تلوزیون وطنی رو شامل می شد، دل بکنم و سه طلاقه اش کنم!، یک موقعی بهترین فیلم و موسیقی و تئاتر و نقد و گزارش علمی رو میشد فقط تو شبکه چهار دید،اگر چه قیچی ممیزیها دست از سرش بر نمی داشت ولی حداقل مضمونهای قابل اعتناتری رو گلچین میکرد، شعارشون هم بود شبکه نخبگان یا فرزانگان!ای خاک بر سر مملکتی که شبکه مخاطب نخبگانش ظرفیت اونها رو در حد یک فیلم یا نشون دادن نوازنده موسیقی و یا تصویر پرده عریض با نقش آفرینی زنها ارزیابی نمی کنه!
این درد امروز یا فقط دیشب نیست! ولی جریان دیشب که در حین سینما۴ اتفاق می افتاد مثل یک فحش چارواداری خورد تو صورتم!، دیشب فیلمی از سینمای نروژ رو پخش میکرد با نام: صفر درجه کلوین،تولید ۱۹۹۵که فیلمی بود تمام عیار از جنگ انسان با خودش و با انسانهای دیگر فقط به خاطر فهم عشق، دوست داشتن و دوست داشته شدن، فیلم نسخه DVDبه نظر میومد و زیرنویس انگلیسی داشت، ۵۰٪ مضمون دوبله با زیرنویس تفاوت داشت و اصلاً چیز دیگه ای رو روایت میکرد و هر از گاهی زیرنویس هم سانسور میشد، زجری کشیدم پای این فیلم و تصمیم خودمو گرفتم هیچ فیلم خارجی رو از شبکه های داخلی نخواهم دید!!!
